محفظه احتراق پکیج

محفظه احتراق

محفظه احتراق به فضایی اطلاق میشود که در آن شعله شکل میگیرد و اصولا جنس بدنه آن متفاوت بوده و از جنس آلومینایز میباشد که در مقایسه با ورق گالوانیزه در حرارت بالا از مقاومت به خوردگی بالاتری برخوردار است. برای عایقبندی این محفظه از چهار صفحه از جنس فیبر سرامیک استفاده میشود.

سیستم جرقهزن

سیستم جرقهزن از نوع الکتریکی با یک یا دو الکترود است، این فرایند توسط جرقهزن که از یک سیم پیچ افزاینده ولتاژ تشکیل شده است صورت میپذیرد. در دستگاههایی با یک الکترود جرقهزن، تشکیل جرقه بین الکترود وسطح برنر و در دستگاههای با دو الکترود تشکیل جرقه بین دو الکترود صورت میگیرد.

سیستم تشخیص شعله

به صورت معمول، برای تشخیص شعله از الکترود تشخیص شعله استفاده میشود که مزیتهایی دارد از جمله این که به ترموکوپل سریعتر واکنش نشان میدهد و مانند ترموکوپل با حرارت کار نمیکند. با این وسیله نیازی به شعله دایم(پیلوت) نیست و بدین وسیله از استهلاک دستگاه جلوگیری شده و در مقابل درجه حرارتهای بالا مقاومت خوبی دارد.

حسگر شعله

حسگر شعله بسیار مشابه الکترود جرقهزن میباشد و از طریق نوک الکترود با شعله مستقیم در ارتباط است. برخورد شعله با حسگر شعله باعث عبور جریان بسیار ضعیفی مابین بدنه مشعل و الکترود میشود. در حقیقت در این عمل شعله رسانای ضعیفی است که وظیفه حمل الکترونها و رساندن به حسگر شعله را دارد. البته شعله رسانایی با مقاومت زیاد است. تعداد الکترونهایی که جذب الکترود میشوند، نشاندهنده شدت جریان میباشد و طبق محدودیتی که برای برد کنترل مشخص شده است، در صورت کم بودن شدت جریان حداقل 0.5 میکرو آمپر وجود ارتباط مستقیم مابین الکترود و بدنه مشعل وجود شعله تایید نمیشود و دستگاه خطای نقص در شعله را نشان میدهد. در دستگاههای تکالکترود، این وظیفه به همان الکترود جرقهزن داده شده است که در 5 ثانیه اول، به صورت جرقهزن عمل میکند و پس از 5 ثانیه وظیفه حسگر شعله را انجام میدهد.

الکترود تشخیص شعله

به منظور تشخیص شعله، نخست یک ولتاژ متناوب بین میله یون و بدنه مشعل اعمال میشود. سپس با تشکیل شدن شعله هوای بین مشعل و الکترود تشخیص شعله، یونیزه شده و به دلیل قطبهای ایجاد شده توسط مشعل و الکترود تشخیص شعله، یونهای موجود در هوا به حرکت درآمده و جذب قطبهای مخالف میشود در این حالت جریان الکتریسیته برقرار میشود (البته شعله، هادی بسیار ضعیفی است). بدین ترتیب با وجود این جریان وجود شعله تضمین میشود. هرچه هوای بیشتری یونیزه شود و الکترونهای بیشتری جریان یابد، شدت جریان بزرگتری ایجاد میشود. حداقل شدت جریان تشخیص شعله، بین 1 تا 7 میکروآمپر است.

در دستگاه های الکترود، امکان استارت با صدای انفجاری، بیش از دستگاه های دو الکترود می باشد، چرا که در دستگاه¬های تک الکترود، فاصله الکترود می بایست با سطح مشعل تنظیم شود و محدودیت زیادی دارد، لذا امکان دارد در آن نقطه، بهترین فضا برای اشتعال گاز ایجاد نشود اما در دستگاه¬های دو الکترود می توان مکان برخورد جرقه یک الکترود به الکترود دیگر را تغییر داد تا در بهترین فضا ثابت شود.

روش تست

الکترود جرقه زن به هیچ عنوان نباید از قسمت سرامیکی یا حتی از قسمت اتصال و نوک الکترود با بدنه اتصال داشته باشد.